ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Διάγνωση καρκίνου του μαστού

Ο μαστός είναι ένα όργανο σύνθετο στη διαγνωστική προσέγγιση. Η πλειοψηφία των γυναικών θα παρουσιάσουν κάποιο εύρημα ή κάποιο πρόβλημα στο μαστό στη διάρκεια της ζωής τους, αλλά μόνο περίπου μία στις 10 θα αναπτύξει σε κάποια χρονική στιγμή καρκίνο. Για την πρόγνωση του καρκίνου αυτού είναι σημαντικότατο να διαγνωσθεί και να αντιμετωπισθεί εγκαίρως.

  1. H έγκαιρη διάγνωση είναι το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουμε κατά του καρκίνου του μαστού σήμερα. Για την επίτευξη αυτού του στόχου συνιστώνται τα εξής:
  2. Μία μαστογραφία αναφοράς στα 35
  3. Αυτοεξέταση μία φορά το μήνα
  4. Μαστογραφία μία φορά το χρόνο μετά τα 40 (ή υπερηχογράφημα σε περίπτωση πυκνού μαστού)
  5. Κλινική εξέταση από ειδικό χειρουργό μία φορά το χρόνο μετά τα 40 (μετά τη μαστογραφία)

Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να οδηγήσει στην διατήρηση του μαστού και στην ίαση στις περισσότερες των περιπτώσεων. Σε νέες γυναίκες το υπερηχογράφημα είναι η καταλληλότερη εξέταση, επειδή ο μαστός τους είναι πυκνός και η μαστογραφία δεν παρέχει επαρκείς πληροφορίες. Επίσης, σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας με πυκνό μαστό πρέπει να γίνεται υπερηχογράφημα. Σε μεγάλα κέντρα, όπου υπάρχει εμπειρία, χρησιμοποιείται επίσης η μαγνητική τομογραφία, όπου υπάρχει ένδειξη.

Σε γυναίκες υψηλού κινδύνου πρέπει ο χειρουργός να συστήσει μία εξατομικευμένη διαδικασία που μπορεί να περιλαμβάνει πιο συχνούς ελέγχους ή κάποιο γονιδιακό έλεγχο.

Με τις προαναφερθείσες εξετάσεις είμαστε σε θέση να ανιχνεύσουμε σχεδόν το σύνολο των καρκίνων του μαστού. Όταν υπάρχει ψηλαφητό εύρημα ή όταν υπάρχει οποιαδήποτε υποψία κακοήθειας πρέπει η βλάβη να «ταυτοποιηθεί», δηλαδή να γίνει βιοψία. Σε κάποιες περιπτώσεις όχι και τόσο ύποπτων βλαβών και σε συνάρτηση με την ηλικία της ασθενούς μπορεί να επιλέξει κανείς να παρακολουθήσει την βλάβη.

Τεχνικές βιοψίας μαστού

  • Η παρακέντηση με λεπτή βελόνα και αναρρόφηση υλικού προς κυτταρολογική εξέταση (FNA), τείνει να καταργηθεί διότι δεν μας δίνει επαρκείς πληροφορίες.
  • Η βιοψία με κόπτουσα βελόνη (core biopsy), είναι η διαγνωστική μέθοδος που επιλέγεται στις περισσότερες περιπτώσεις.Η λήψη γίνεται κατά προτίμηση υπό υπερηχογραφικό έλεγχο, που μπορεί να εντοπίσει και μη ψηλαφητούς όγκους.Η μέθοδος είναι καλά ανεκτή και μας δίνει πολλές πληροφορίες.
  • Η βιοψία κενού (Vacuumbiopsy). Χρησιμοποιείται κυρίως σε όγκους μη ορατούς στους υπερήχους, που χρειάζονται στερεοτακτική εντόπιση με μαστογραφία.Η μέθοδος αυτή συνιστάται σε μικροαποτιτανώσεις, σε μη σαφώς κατατάξιμες βλάβες, καθώς και σε κάποιες πολύ μικρές βλάβες. Συνήθως γίνεται στερεοτακτική εντόπιση και αφαίρεση του όγκου υπό μαστογραφικό έλεγχο.Όταν βρεθεί οποιαδήποτε κακοήθεια (διηθητική ή μη) πρέπει να ακολουθήσει χειρουργείο.
  • Η ανοικτή βιοψία. Στην ανοικτή βιοψία ο χειρουργός αφαιρεί όλον τον όγκο στο χειρουργείο. Κατά κανόνα χρειάζεται γενική νάρκωση. Ο όγκος αποστέλλεται για ταχεία βιοψία και αναλόγως του αποτελέσματος αποφασίζεται ο τύπος της απαιτούμενης επέμβασης. Εναλλακτικά, ο όγκος αποστέλλεται απευθείας για την τελική βιοψία, και μετά τα αποτελέσματα της τελικής βιοψίας αποφασίζονται, από την ομάδα ειδικών και σε συνεργασία με την ασθενή, οι περαιτέρω θεραπευτικοί χειρισμοί.

Στάδια καρκίνου του μαστού

Η κατάταξη του καρκίνου του μαστού σε στάδια είναι σημαντική και σχετίζεται σίγουρα με την πρόγνωση της νόσου.

Ο καρκίνος του μαστού κατατάσσεται σε στάδια ανάλογα με το αν είναι διηθητικός, ανάλογα με το μέγεθός του, με το αν υπάρχουν διηθημένοι μασχαλιαίοι λεμφαδένες και με το αν υπάρχουν απομεμακρυσμένες μεταστάσεις.

Στις μέρες μας, πάντως, υπάρχει κυρίως η τάση να κατατάσσονται οι ασθενείς σε χαμηλού, μεσαίου και υψηλού κινδύνου. Στην κατάταξη αυτή παίζουν σημαντικό ρόλο και άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία, η επιθετικότητα του όγκου, οι ορμονικοί υποδοχείς και άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά του όγκου.

Γενικά ο στόχος είναι να εξατομικεύεται η θεραπεία (tailored therapy) για κάθε ασθενή, χωρίς να καταστρατηγούνται κάποιες βασικές αρχές.

Ομάδα ειδικών

Η έγκαιρη διάγνωση και επιτυχής αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού προϋποθέτει τη στενή συνεργασία μιας ομάδας ειδικών που ασχολούνται με τη νόσο. Στο κέντρο αυτής της ομάδας βρίσκεται ο χειρουργός που ασχολείται με το μαστό και είναι ο γιατρός αναφοράς για την ασθενή. Πολύ σημαντική είναι η στενή συνεργασία του χειρουργού με τον ειδικό ακτινολόγο και παθολογοανατόμο, όπως και με τον ογκολόγο, τον ακτινοθεραπευτή, τον πλαστικό χειρουργό και ενίοτε τον ψυχολόγο. Επίσης, κεντρικό ρόλο για την ασθενή κατέχει η ειδική νοσηλεύτρια του μαστού.

Η διάγνωση των προβλημάτων των παραθυρεοειδών αδένων

Η διάγνωση συνήθως γίνεται με εξετάσεις αίματος, στις οποίες το ασβέστιο εμφανίζεται αυξημένο, ακτινολογικές εξετάσεις, υπερηχογράφημα και σπινθηρογράφημα τραχήλου.